Dünyanın ortası Türkiye

Hunlar döneminde, Türk kağanları, otağlarının kapılarını Doğu’ya yani güneşin doğduğu yöne açarlardı. Gün ağarmaya başlayınca, dışarıya adımlarını atar, kuru bozkırdan esip gelen rüzgara karşı gözlerini kısarak, güneşe bakar, hatta ona karşı ibadet ederlerdi. Çünkü güneş onlar için koruyucu ve ebedi bir varlıktı. Günü başlatan, toprağı ısıtan, canlılara hayat veren ve ışığını Tanrı’dan alan bir güç. Bu anlamda kutsi bir anlam ifade ediyordu.